Rorate caeli desuper..

Rorate caeli desuper, et nubes pluant iustum.

Ne irascaris, Domine, ne ultra memineris iniquitatis (Iz 64, 9)
Ecce civitas Sancti facta est deserta, Sion deserta facta est, Jerusalem desolata est (Iz 64, 10)
Domus sanctificationis tuae et gloriae tuae, ubi laudaverunt te patres nostri (Iz 64, 11)

Rorate caeli desuper, et nubes pluant iustum.

Peccavimus, et facti sumus tamquam immundus nos (Iz 64, 5-6)
Et cecidimus quasi folium universi
Et iniquitates nostrae quasi ventus abstulerunt nos
Abscondisti faciem tuam a nobis, et allisisti nos in manu iniquitatis nostrae (Iz 64, 7)

Rorate caeli desuper, et nubes pluant iustum.

Vide Domine afflictionem populi tui (Wj 3, 7)
Et mitte quem missurus es (Wj 4, 13)
Emitte Agnum dominatorem terrae de Petra deserti ad montem filiae Sion (Iz 16, 1)
Ut auferat ipse jugum captivitatis nostrae

Rorate caeli desuper, et nubes pluant iustum.

Consolamini, consolamini, popule meus (Iz 40, 1)
Cito veniet salus tua
Quare maerore consumeris, quia innovavit te dolor?
Salvabo te, noli timere
Ego enim sum Dominus Deus tuus, Sanctus Israel, Redemptor tuus

Rorate caeli desuper, et nubes pluant iustum.

Spuśćcie rosę niebiosa i obłoki niech wyleją sprawiedliwego.

Nie bądź zagniewany, Panie! Nie pamiętaj dłużej naszych grzechów!
Oto miasto Świętego opuszczone, Syjon stał się pustkowiem, Jerozolima wyludniona
Świątynia Twoja i dom chwały Twojej, gdzie wielbili Cię nasi ojcowie

Spuśćcie rosę niebiosa i obłoki niech wyleją sprawiedliwego.

Zgrzeszyliśmy i staliśmy się jak nieczysty
I opadliśmy wszyscy niczym zwiędłe liście
A nieprawości nasze jak wiatr nas rozniosły
Zakryłeś przed nami swą twarz i wydałeś na pastwę naszych grzechów

Spuśćcie rosę niebiosa i obłoki niech wyleją sprawiedliwego.

Spójrz, Panie, na udrękę twego ludu
I poślij tego, którego masz posłać
Ześlij Baranka, Władcę ziemi, ze skały pustyni do góry Córy Syjonu
By on sam zdjął z nas jarzmo niewoli

Spuśćcie rosę niebiosa i obłoki niech wyleją sprawiedliwego.

Pocieszcie się, pocieszcie się, ludu mój
Wkrótce nadejdzie twoje zbawienie
Czy dlatego tracisz ducha, że odnowiła się twoja boleść?
Ocalę cię, nie bój się
Jam jest bowiem Pan, Bóg twój, Święty Izraela, twój Odkupiciel

Spuśćcie rosę niebiosa i obłoki niech wyleją sprawiedliwego.

 

Rorate caeli desuper – Niebiosa, rosę spuszczajcie z góry – jest to pieśń kościelna wykonywana w okresie Adwentu. Przyjmuje się, że pochodzi ona z Francji. Tekst Rorate caeli opiera się na proroctwach proroka Izajasza. Wyraża on w poetycki sposób, przepełnione tęsknotą, oczekiwanie na Mesjasza. Właśnie od pierwszych słów tej pieśni śpiewanej na wejście (Introitus), pochodzi nazwa „roraty” dla Mszy świętej sprawowanej o świcie z formularza o Najświętszej Maryi Pannie. Fragment pieśni Rorate caeli desuper (składający się z wersetów Iz 45,8 i Ps 18,2) stanowi również introit na IV niedzielę Adwentu w Mszy św. sprawowanej w formie nadzwyczajnej rytu rzymskiego. W formie zwyczajnej występuje ona we fragmencie jako dowolna antyfona na wejście (sam werset Iz 45, 8).

Inne artykuły

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.